ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
Η παρούσα συγκυρία βρίσκει το ελληνικό κράτος και τα συνδεδεμένα με αυτό καπιταλιστικά συμφέροντα (με αιχμή το εφοπλιστικό κεφάλαιο) σε θέση «μάχης» και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Από τη μία, με την ενεργό συμμετοχή του στους διακρατικούς πολέμους στα πλαίσια της ενίσχυσης του απέναντι στην Τουρκία και της θέσης του στους διεθνείς εμπορικούς δρόμους και την προστασία του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου που παίζει κομβικό ρόλο σε αυτούς και, ευρύτερα, στην ιεραρχία του παγκόσμιου συστήματος κρατών. Για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων και όχι λόγω κάποιας «εξάρτησης» συμμετέχει στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν, στέλνει στρατό στην Ερυθρά Θάλασσα και τη Σαουδική Αραβία, δίνει όπλα στην Ουκρανία και προστατεύει το σκιώδη εμπορικό στόλο που πουλάει το πετρέλαιο της Ρωσίας. Απ’ την άλλη, διεξάγει τον απαραίτητο ταξικό πόλεμο στο εσωτερικό που απαιτεί η καπιταλιστική αναδιάρθρωση και αξιοποίηση. Οι δύο αυτές κινήσεις δεν είναι ανεξάρτητες. Αποτελούν δύο όψεις της ίδιας διαδικασίας: της μετάθεσης και εξαγωγής των οξυνόμενων κοινωνικών αντιφάσεων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής. Ο πόλεμος στο εξωτερικό και η επίθεση εναντίον του προλεταριάτου στο εσωτερικό συγκροτούν έναν ενιαίο μηχανισμό διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.
Η προέλαση του θεάματος καθιστά τον πόλεμο ροή πληροφορίας, μέσα στην οποία εδραιώνεται η συνήθεια της φρίκης. Η πραγματικότητα για εμάς ως εργάτ(ρι)ες μοιάζει με βαρέλι δίχως πάτο: διαρκής εντατικοποίηση της εργασίας, διαρκής υποτίμηση της εργασιακής μας δύναμης, ένα όλο και πιο αυταρχικό ποινικό καθεστώς με τον νέο ποινικό κώδικα και τις νέες φυλακές, αναδιάρθρωση του αστικού χώρου με τη μετατροπή των πόλεων σε απέραντα ελεγχόμενα και επιτηρούμενα τουριστικά θέρετρα. Συμπύκνωση αυτής της στρατηγικής αποτελεί το δόγμα «νόμος και τάξη», με τη συμβολή των κυβερνητικών δεξαμενών σκέψης και των αριστεράς του δημοκρατικού κράτους και των δικαιωμάτων του.
Στόχος της θεαματικής διαχείρισης αποτελεί φυσικά η απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης με ή χωρίς καταστολή. Βασική της μέριμνα η μυστικοποίηση και συσκότιση των ταξικών συμφερόντων με λογικές απολήξεις αυτής της ατμόσφαιρας την αποπολιτικοποιηση και συντηρητικοποίηση της εργατικής τάξης. Η προβολή εθνικά προσδιορισμένων «εξωτερικών» και «εσωτερικών» εχθρών αποτελεί το έδαφος για την ανάπτυξη (μετα)φασιστικών τάσεων, τόσο ως κρατική στρατηγική όσο και ως κοινωνική δυναμική.
Όλα οδηγούν στο να διεξάγεται η ταξική πάλη μόνο απ’ τα πάνω, για αυτό και το κράτος ως στιγμή της, δείχνει το πιο κυνικό και επιθετικό του πρόσωπο. Σε αυτή τη συγκυρία επιχειρείται η επιβολή της κίβδηλης «εθνικής κοινότητας/ενότητας» μέσω της επίκλησης της εξωτερικής απειλής. Βασικό εργαλείο αποτελεί η θεαματική προβολή των ετοιμοπόλεμων πολεμικών πλοίων που συμμετέχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό στη διαδραματιζόμενη πολεμική σύγκρουση.
Οι θεατές και αναμεταδότες του εθνικιστικού πολεμικού θεάματος που ως πολεμιστές του πληκτρολογίου αναπαράγουν και διαδίδουν τον αντιδραστικό και ρατσιστικό λόγο εναντίον των «αλλοεθνών» και των «αλλόθρησκων» μουσουλμανικών πληθυσμών στην αρένα των εξωτερικών συγκρούσεων, στρέφονται προς τα μέσα εναντίον των μεταναστών, των ρομά, των lgbtq, των αναρχικών, των κομμουνιστών, δηλαδή των πιο περιθωριοποιημένων ή πιο επικίνδυνων κομματιών του προλεταριάτου και του πληθυσμού τα οποία αναλαμβάνουν τον ρόλο του εσωτερικού εχθρού του έθνους, εντός αυτού του θεαματικού σκηνικού. Πολλοί από αυτούς προχωρούν στο επόμενο και βαθύτερο στάδιο εξαχρείωσης εντασσόμενοι στις εθνικιστικές ακροδεξιές συμμορίες που δρουν παραπληρωματικά με την κρατική πολιτική, όταν το ίδιο το κράτος δεν θέλει να λερώσει το ίδιο τα χέρια του (π.χ. όταν αναλαμβάνει την κυβερνητική εξουσία η αριστερά του κεφαλαίου με το συμπεριληπτικό της προσωπείο).
Σε μια τέτοια συνθήκη, με την κόλαση του καπιταλιστικού κόσμου στη Δυτική Ασία να βρίσκεται στο προσκήνιο των εξελίξεων καλούμαστε να διαλύσουμε τον μύθο του «δυτικού καπιταλιστικού παραδείσου» δείχνοντας την αυξανόμενη καταστολή, την επισφάλεια και την πειθάρχηση της εργατικής τάξης πάνω στην οποία χτίζεται. Να καταστήσουμε ορατή την πραγματική γραμμή σύγκρουσης που διαπερνά την κοινωνία και δεν ταυτίζεται με εθνικά στρατόπεδα: να κάνουμε ορατή την ύπαρξη του πραγματικού εσωτερικού εχθρού, που δεν είναι άλλος από το κράτος, τις στρατιωτικές βάσεις, τα αφεντικά και τις εθνικιστικές / φασιστικές συμμορίες κάθε είδους.
Το δίπολο της σημερινής εποχής δεν είναι άλλο από αυτό της ταξικής πάλης και διεθνιστικής αλληλεγγύης έναντι της εθνικής ενότητας. Ο καπιταλιστικός πόλεμος αποτελεί ως κατάσταση τη νέα διεθνή κανονικότητα διαμορφώνοντας το πεδίο πάνω στο οποίο θα προκύψουν οι αντιστάσεις των αντιμαχόμενων ταξικών στρατοπέδων. Για μας αποτελεί επίδικο να οξύνουμε τα αντανακλαστικά εναντίωσης στον φασισμό και κάθε είδους εθνικισμό ώστε να μπορέσουμε να αλλάξουμε τον ταξικό συσχετισμό δυνάμεων που μέχρι τώρα είναι εναντίον μας.